Klient nie przeczyta 50 stron. Jak AI zamienia analizę inwestycji w 10 slajdów

mgr inż. arch. Emil Marciniec · ok. 6 min czytania

Po dwóch tygodniach analizy mam Excel z trzydziestoma zakładkami i raport na pięćdziesiąt stron. Wysyłam to klientowi i czuję, że robię błąd. Klient nie przeczyta. Zadzwoni z jednym pytaniem, a ja po tych pięćdziesięciu stronach nie zdążę go zaskoczyć argumentem. Opiszę, jak po skończonej analizie składam dziesięć slajdów, które klient zapamięta na tydzień, i jak skraca to dwie godziny pracy do trzydziestu minut.

Raport, którego nikt nie czyta

Inwestor nie chce wiedzieć, ile pracy wsadziłem. Chce wiedzieć, co ma zrobić. Pięćdziesięciostronicowy raport to dowód mojej pracowitości, nie pomoc w decyzji. Otwiera plik, przewija do streszczenia, czyta dwa akapity, dzwoni: „krótko, dam, czy nie dam".

Dziesięć slajdów odwraca tę rozmowę. Najpierw rekomendacja w jednym zdaniu. Potem trzy liczby, które ją podtrzymują. Potem warianty, które rozważyłem. Potem ryzyka. Klient widzi narrację, nie tabelę. Ja wiem, na co się przygotować, bo każdy slajd to wcześniej zadane pytanie.

Problem w tym, że poskładanie tej narracji ze świeżej analizy to sześć godzin pracy. Wpisanie liczb w szablon, dobranie wykresów, pisanie tytułów slajdów. Robota czysto mechaniczna, ale wymagająca uwagi. Klasycznie zostawiałem to na ostatni dzień przed spotkaniem.

Co AI składa, a co ja decyduję

Konkret: analiza zakupu działki pod kamienicę na sześć mieszkań. Excel z trzydziestoma wierszami parametrów, ROI przeliczone na trzy warianty (sprzedaż, najem, mix). Po skończeniu analizy wpisuję Claude'owi „przeczytaj raport-dziekanat.md i mój szablon firmowy. Zrób strukturę prezentacji". W dwie minuty mam dziesięć tytułów slajdów, do każdego jedno zdanie podsumowania. Czytam, zmieniam dwie rzeczy, daję dalej.

Jak to zrobiłem u siebie: Claude + python-pptx + szablon firmowy

Tutaj większość roboty robi się raz, na początku. Potem każda kolejna prezentacja to kwadrans.

1. Szablon pracowni

Plik szablon-firmowy.pptx z układem slajdów: jeden master, kilka layoutów (tytułowy, dwukolumnowy, tabela, wykres, podsumowanie). Brand, fonty, kolory pracowni. Robi się raz. Potem służy do każdej prezentacji.

2. Format wejścia

Mój raport analityczny zapisuję jako raport.md lub raport.pdf. Nie musi być zorganizowany pod prezentację. Może być wewnętrzną notatką, niesformatowaną, z myślnikami i półzdaniami. Claude i tak to rozumie.

3. Prompt do strukturyzacji

W folderze projektu trzymam plik prezentacja-prompt.md. W środku stała instrukcja:

„Przeczytaj raport.md i szablon-firmowy.pptx. Zaproponuj 10 slajdów dla klienta. Każdy: tytuł, jedno zdanie podsumowania, źródło danych z raportu (cytat). Najpierw rekomendacja, potem dowody, potem ryzyka. Trzymaj się tonu rzeczowego, bez przymiotników."

Wpisuję przeczytaj prezentacja-prompt.md i wykonaj. Dwie minuty i mam strukturę do przeglądu.

4. Generowanie pliku PPTX

Drugi prompt: „napisz skrypt python-pptx, który wstawi tę strukturę do szablonu firmowego. Tabele jako tabele, liczby jako wykresy.". Claude pisze skrypt, uruchamia, dostaję prezentacja-dziekanat.pptx. Otwieram w PowerPoincie, sprawdzam, czy fonty i kolory się trzymają.

5. Mój kwadrans

Ostatni krok, mój. Czytam wszystkie slajdy. Sprawdzam liczby (zawsze przynajmniej dwie). Zmieniam dwa, trzy tytuły na ostrzejsze. Dodaję jedno zdanie, którego klient nie spodziewa się usłyszeć. Eksportuję do PDF, wysyłam.

projekt-dziekanat/
├── raport.md                ← moja analiza, surowa
├── arkusz-roi.xlsx          ← liczby do wariantów
├── szablon-firmowy.pptx     ← jeden raz przygotowany
├── prezentacja-prompt.md    ← stała instrukcja
└── prezentacja-dziekanat.pptx  ← wynik

Przydatność tego podejścia: 80/100

Dlaczego aż tyle? Bo 90 procent roboty przy składaniu prezentacji to mechanika. Przepisywanie liczb z arkusza, dobieranie wykresu, wstawianie do szablonu. Cała ta warstwa schodzi z głowy. Sześć godzin staje się trzydziestoma minutami. Klient dostaje to samo, czasem lepsze, bo nie jestem zmęczony.

Dlaczego nie więcej? Bo prezentacja to argument, nie sumowanie liczb. Narrację, której klient nie zna, musi włożyć człowiek. Co podkreślić w streszczeniu, co dorzucić od siebie poza analizą, gdzie postawić akcent. Tego AI ode mnie nie wyciągnie, bo tego w raporcie nie ma. Stąd 80.

Czego trzeba pilnować

Trzy rzeczy.

Dane klienta. Jeśli w raporcie są nazwiska, adresy, numery kont, decyduję, czy Claude w ogóle ma do tego dostęp. Najczęściej anonimizuję raport przed wysłaniem do agenta. Klient na koniec dostaje pełną wersję, AI dostaje wersję z zamaskowanymi danymi.

Słaby szablon, słaba prezentacja. Jeśli mój szablon-firmowy.pptx jest brzydki albo niespójny, AI wypełni go równie brzydko. Szablon to fundament. Jeśli go nie mam, zacznij od niego, nie od AI.

Kontrola liczb. Claude umie się pomylić przy przepisywaniu z Excela do slajdu. Każda liczba, na której się opieram w rozmowie z klientem, musi być sprawdzona w źródle. Pięć minut weryfikacji.

Od czego zacząć

Weź jedną prezentację, którą musisz złożyć w najbliższych dwóch tygodniach. Zrób dobry szablon firmowy, jeśli go nie masz. Zapisz roboczy raport w Markdown. Napisz prompt strukturyzujący w jednym pliku. Daj Claude'owi to wszystko i zobacz, co wyjdzie. Pierwsza prezentacja zajmie półtorej godziny zamiast trzydziestu minut, bo będziesz uczył się formatu. Druga już pójdzie po nowemu.

U mnie ten układ pracuje od roku. Klienci dostają lepsze prezentacje niż wcześniej, bo nie tracę na nie energii. Jak chcesz to ustawić pod swoje narzędzia, napisz, podpowiem, gdzie zacząć.

Stan techniczny: Claude Code, MCP, python-pptx. Przed użyciem sprawdź aktualną dokumentację u producenta.

Źródła: Anthropic, wprowadzenie Model Context Protocol (anthropic.com); dokumentacja MCP, modelcontextprotocol.io; biblioteka python-pptx, python-pptx.readthedocs.io; Architizer/Chaos „State of AI in Architecture" 2025, blog.chaos.com.